Είμαστε ένα αυτοκίνητο και η μηχανή μας  είναι ο νους μας.

Η ζωή είναι αυτή που είναι. Με τις χαρές και τις λύπες. Τον πόνο και τις απολαύσεις. Από εκεί και πέρα είναι η δική μας αντίληψη και το πως στεκόμαστε εμείς απέναντι στα καθημερινά, που μπορεί να μετατρέψει τον κόσμο μας σε κόλαση η παράδεισο. Είναι βέβαιο πια-σύμφωνα και με την μοντέρνα ψυχολογία- ότι η ψυχική μας πληρότητα και ισορροπία, το πως είναι η το πως θα γίνει η ζωή μας, εξαρτάται αποκλειστικά όχι από αυτό που αποκαλούμαι «πραγματικότητα»,αλλά από τον τρόπο που εμείς την ερμηνεύουμε. Σ’ αυτό λοιπόν το σημείο έρχεται αυτό που ονομάζουμε  αυτογνωσία, αυτοβελτίωση, αυτοβοήθεια, να μας βοηθήσει, να μας υποδείξει τον τρόπο, να μπορούμε να ερμηνεύουμε αυτή την «πραγματικότητα» προς όφελός μας, να μπούμε σε έναν δρόμο όπου μπορεί να αλλάξει η ζωή μας και να είμαστε πάντα και σε όλα πλήρεις. Συχνά κάποιοι άνθρωποι εξηγούν επιφανειακά και παρερμηνεύουν τις έννοιες που ορίζουν την αυτοβελτίωση και αυτογνωσία. Παρασύρονται σε μια βραχύβια φαντασίωση ότι κάνοντας παίρνοντας μέρος σε κάποια προγράμματα αυτοβοήθειας, η ακόμη το να διαβάσουν μερικά βιβλία σχετικά με το θέμα – και υπάρχουν πολλά πλέον – χωρίς την δική τους μακροπρόθεσμη συμμετοχή, μέσα σε μια βραδιά, σε μια εβδομάδα, άντε το πολύ σε ένα εξάμηνο θα έχει αλλάξει η ζωή τους, όχι μόνο σε πνευματικό επίπεδο (χαρά, αγάπη, γαλήνη) μα κυρίως σε υλικό. Θα ξυπνήσουν μια μέρα και όλες τους οι επιθυμίες θα έχουν εκπληρωθεί. Ότι θάναι πλούσιοι. Και όταν το αποτέλεσμα δεν έρχεται όπως ακριβώς το περιμένουν, απογοητεύονται, πικραίνονται και  φυσικά το όλο θέμα δεν «δουλεύει» για αυτούς.

Τίποτε από όσα διαβάσατε μια φορά, δεν είναι μόνιμο. Κανένα πρόγραμμα αυτοβοήθειας δεν συνεχίζει να λειτουργεί από μόνο του, η χωρίς μόνιμη ανατροφοδότηση. Εδώ δεν μιλάμε για «αρπαχτή»,για «διάττοντες αστέρες».Πρόκειται για στάση ζωής, Πρόκειται για την ίδια τη ζωή. Έμαθες να περπατάς σε μια στιγμή; Το πρώτο βήμα έκανες στη στιγμή και μετά σου πήρε καιρό να σταθεροποιήσεις τα βήματά σου. Έμαθες να οδηγείς σε μια ώρα; Έκανες μαθήματα, έδωσες εξετάσεις, μπορεί το δίπλωμα να μην το πήρες με την πρώτη, αλλά επέμενες. Σχολείο πόσα χρόνια πήγες; Πόσα χρόνια σου πήρε να γίνεις αυτό που είσαι τώρα; Όταν αγοράζεις ένα καινούργιο αυτοκίνητο δεν το κάνεις βόλτα για να το “στρώσεις”; Πώς λοιπόν ζητάς να γίνουν όλα αυτά μέσα σε ελάχιστο χρόνο; και μάλιστα χωρίς εσύ να είσαι διατεθειμένος να ελέγχεις  και να «στρώασεις» τον εαυτό σου; Και όταν τα μαθαίνεις όλα αυτά τότε φαντάζομαι ότι λες: “Εδώ  είμαστε. Τώρα ξέρω.

Αφού έμαθα να περπατώ, γνωρίζω την τεχνική, ας προχωρώ μπουσουλώντας. Αφού πήρα το δίπλωμα τώρα θα οδηγώ με τον δικό μου τρόπο, θα ξεκινώ το αυτοκίνητο με τρίτη ταχύτητα, η θα αφήνω το αυτοκίνητο στο σπίτι. Πάντως ξέρω να οδηγώ και μάλιστα είμαι οδηγάρα».Φτάνει άραγε να χεις μόνο το δίπλωμα; Ο αλκοολικός χρειάζεται πάντα σ όλο το υπόλοιπο της ζωής του, ναναι σε επαγρύπνηση για να μην ξανακυλήσει μετά την αποτοξίνωση. (Πόσοι άραγε αλκοολικοί παραδέχονται ότι είναι εθισμένοι στο αλκοόλ;)
Φυσικά αυτογνωσία σημαίνει γνωρίζω τα θετικά και αρνητικά του χαρακτήρα μου, γιατί αν δεν γνωρίζεις, δεν παραδέχεσαι, δεν μπορείς και να τα αλλάξεις. Περισσότερο όμως σημαίνει γνωρίζω τις σκέψεις μου, και τα συναισθήματά μου, σημαίνει δημιουργώ τις προϋποθέσεις και τη βάση να είμαι πάντα σε ισορροπία με τους νόμους του Σύμπαντος, νάμαι γεμάτος με αγάπη, με χαρά για μένα και τους άλλους. Φυσικά αυτοβελτίωση σημαίνει βελτιώνω τον εαυτό μου, βελτιώνω τα προτερήματά μου, διώχνω τα ελαττώματα μου και τα μετατρέπω σε προτερήματα. Να μπορώ να συγχωρώ, να αγαπώ, να γελώ με τα στραβά και να χαίρομαι με τα όμορφα. Αυτό σημαίνει καθημερινή παρατήρηση, καθημερινή επαγρύπνηση, στο πως και τι σκέφτομαι και αισθάνομαι, στο πως αντιδρώ. Είναι στάση ζωής. Είναι υπομονή και επιμονή για το καλύτερο.

ΕΙΝΑΙ Η ΙΔΙΑ Η ΖΩΗ.

Είναι δυνατόν να ξυπνάς το πρωί για να πάς στη δουλειά, νάχεις νεύρα, να βρίζεις ότι κινείται στο δρόμο σου, να έχεις έπαρση, να υποκρίνεσαι, να κατακρίνεις, νασαι βίαιος, να ζηλεύεις τον δίπλα γιατί πήρε προαγωγή, η έχει μια όμορφη σχέση που εσύ δεν έχεις, να μην χαίρεσαι, νάσαι με τα «μούτρα» μέχρι το πάτωμα και να θες η ζωή σου να εξελίσσεται θετικά;  Να ξέρεις πως πάντα λειτουργεί αυτό που λέει «Ότι σπείρεις θα θερίσεις». «Μάχαιραν έδωκες, μάχαιραν θα λάβεις». Ίσως να μην είναι την ίδια στιγμή και ίσως όταν λάβεις πίσω αυτό που έδωσες να μην θυμάσαι το πότε το έδωσες, να μην είναι από το ίδιο μέρος με τον ίδιο τρόπο μα σίγουρο είναι ότι θα το λάβεις πίσω. Επιλογή σου είναι αν θάναι πόνος, θυμός, μίσος, αγάπη, χαρά Το «γνώθι σ’εαυτόν» που έλεγαν οι αρχαίοι δεν αφορά μόνο αυτό που ορίζουμε σαν χαρακτήρα, αφορά περισσότερο τον εσωτερικό μας κόσμο, τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας προς τον εαυτό μας και τους άλλους. Ας πάρουμε και πάλι σαν παράδειγμα το αυτοκίνητο. Έχουμε λοιπόν ένα αυτοκίνητο, το καθαρίζουμε μόνον απ’ έξω; όχι βέβαια. Το προσέχουμε, το κάνουμε service, αλλάζουμε λάδια, αν κάτι δεν δουλεύει καλά το επιδιορθώνουμε η το αντικαθιστούμε. Όσο καλύτερα το προσέχουμε, τόσο καλύτερα και για περισσότερο χρονικό διάστημα θα μας αποδίδει.

Έτσι είναι λοιπόν Είμαστε ένα αυτοκίνητο και η μηχανή μας  είναι ο νους μας. Μα έχουμε μια μηχανή που κάνει πολύ θόρυβο.(σκέψεις)
Ο νους πραγματικά είναι ένα εξαιρετικό όργανο όταν το χρησιμοποιούμε σωστά. Οταν τον χρησιμοποιούμε λάθος  ο νους είναι καταστροφικός. Για την ακρίβεια όπως λέει και ο Εκχαρτ  Τόλε στο βιβλίο του  « Η Δύναμη του Τώρα» *Δεν είναι ότι χρησιμοποιείς το νου σου με λάθος τρόπο.  Συνήθως δεν τον χρησιμοποιείς καθόλου.  Αυτός χρησιμοποιεί  εσένα. Πιστεύεις ότι είσαι ο νους σου. Μα το όργανο είναι αυτό που σε έχει καταλάβει. Μπορείς να ελευθερωθείς από το νου όποτε το θελήσεις; Να τον κάνεις να σωπάσει από τον θόρυβο των χιλιάδων σκέψεων; Έχεις βρει το κουμπί που τον «κλείνει»; *Το γεγονός ότι μπορούμε να λύσουμε ένα σταυρόλεξο, έναν γρίφο, ένα πρόβλημα η να κάνουμε πολέμους, η την ατομική βόμβα αυτόματα δεν σημαίνει ότι χρησιμοποιούμε το νου. Έτσι κι αλλιώς αρέσει στο νου να χώνεται σε προβλήματα, όπως ένα άγριο ζώο ορμάει  στη λεία του για να κορεστεί το αίσθημα της πείνας που νοιώθει. Ασυνείδητα είμαστε ταυτισμένοι μαζί του και έτσι δεν γνωρίζουμε ότι είμαστε δούλοι του. Και όσο είμαστε ταυτισμένοι μαζί του το «εγώ»  κυβερνάει τη ζωή μας.

Και το εγώ παρόλο που έχει μηχανισμούς κάλυψης, είναι ευάλωτο και ανασφαλές. Ακόμη και όταν υπάρχει μεγάλη αυτοπεποίθηση. Βλέπει  παντού κίνδυνο και απειλή. Και αυτό είναι φόβος. Κάθε φόβος είναι ο φόβος του θανάτου του «εγώ». Φόβος για την αποτυχία, φόβος για την επιτυχία, φόβος για την απώλεια, φόβος για να μην πληγωθούμε, φόβος  και  ανάγκη για αποδοχή, τρέφεται με κτητικότητα, με ζήλεια, με αυτολύπηση, θυματοποιήση, πονηριά. Το «εγώ» τρέφεται με εξωτερικά πράγματα. Χρειάζεται να τρέφεται συνεχώς και να δέχεται κολακείες και υπεράσπιση. Δεν αντέχει  την εκμηδένιση. Έτσι όταν διαφωνείται με κάποιον είναι ανάγκη να υπερισχύσει η δική σας άποψη. Αλλιώς το «εγώ» εκμηδενίζεται, πεθαίνει και σας πείθει ότι χωρίς αυτό είστε ένα τίποτε. Οι ανάγκες του «εγώ» δεν έχουν τέλος. Είναι γεμάτες από αναμονή, για το χτές και το αύριο. Και οι άνθρωποι ταυτισμένοι πασχίζουν εναγωνίως να αποκτήσουν περιουσία, χρήματα, εξουσία, μπαίνουν και βγαίνουν σε σχέσεις ζητώντας ηδονή, τρυφερότητα, αγάπη, βασικά για να μπορέσουν να νοιώσουν καλύτερα οι ίδιοι, να νοιώσουν πλήρεις.

Γίνεται αυτοσκοπός και όχι δημιουργία. Και όταν τα έχουν όλα αυτά για λίγο είναι καλά, μα νοιώθουν πάλι ένα κενό μέσα τους, νοιώθουν και πάλι κίνδυνο, ευάλωτοι και ξεκινούν και πάλι το ίδιο αγώνα αυτοεπιβεβαίωσης, ξεχνώντας να ζήσουν. Το «εγώ» όμως δεν προσφέρει καμιά απολύτως πιθανότητα πληρότητας. Συνεχώς θέλει να ελέγχει, δεν έχει αγάπη, δεν έχει τρυφερότητα, συγχώρεση, χαρά. Χρειάζεται το ανώτερο και το κατώτερο. Χρειάζεται εξουσία. Και εξουσία απέναντι στους άλλους δηλώνει αδυναμία για τον εαυτό μας. Του είναι αδύνατο να παραδεχτεί το λάθος, να ζητήσει συγνώμη ακόμη και για το πιο απλό, να ζητήσει βοήθεια, ακόμη και όταν την χρειάζεται. Χρειάζεται να χάσεις τους φόβους σου, για να χάσει το «εγώ» την υπόστασή του. Απόκτησε εμπιστοσύνη ,πίστη για τον εαυτό σου, άσχετα με το τι συμβαίνει γύρω σου, τότε μόνον θα μπορέσεις να παραδόσεις τον έλεγχο, από τον νου σε σένα. Εκεί που πραγματικά χρειάζεται νάναι.

Οταν «είσαι» πλούσιος μέσα σου και έχεις εμπιστοσύνη  σε σένα, τότε μπορείς να «κάνεις» ότι χρειάζεται για να μπορείς να «έχεις» ότι θελήσεις, πνευματικά και υλικά.
Μόνον όταν «είσαι» σωστός σύντροφος ,μπορείς να «κάνεις» ότι χρειάζεται και έτσι μπορείς να «έχεις» την πιο ωραία σχέση. Οταν είσαι δυνατός μέσα σου, δεν χρειάζεσαι τους εξωτερικούς παράγοντες να στο επιβεβαιώσουν, δεν χρειάζεται να αποδεικνύεις το οτιδήποτε, γιατί πολύ απλά φαίνεται, υπάρχει, είναι αυταπόδεικτο. Οταν το μέσα είναι σε ισορροπία το έξω θα ακολουθήσει. Δώσε σημασία. Η πρωταρχική πραγματικότητα είναι το μέσα. Η δευτερεύουσα είναι το έξω.



Βιβλιογραφία
Eckhart Tolle       «Δύναμη του Τώρα»
Deepak Chopra    «Ο Δρόμος του Μάγου»

Συγγραφέας:  Φαίδρα